Posted by
. “ഇനി ഇത് കയ്യിൽ വെക്കണ്ട. അവിടെത്തന്നെ അങ്ങ് കേറ്റി വെക്ക്. നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് നടക്കാം.”
”അയ്യോ അച്ചായാ… കഷ്ടമുണ്ട് കേട്ടോ! ആ കൊച്ചിനെപ്പോലെ ഞാനും ഇങ്ങനെ നടക്കണോ?” ഗൗരി പരിഭവം നടിച്ച് ചുണ്ട് ചുളിച്ചു.
”നടക്കണം… നിന്റെ ആ നടത്തം കാണാനാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം. വേഗം കേറ്റ്,” അച്ചായൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഗൗരിക്ക് മറുത്തൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ആരും കാണാതെ തന്റെ നീല ജീൻസിന്റെ സിപ്പ് അല്പം താഴ്ത്തി, ആ വൈബ്രേറ്റർ തന്റെ പൂറിലേക്ക് ആഴ്ത്തി വെച്ചു. അച്ചായൻ ഉടനെ തന്നെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും റിമോർട്ട് എടുത്ത് അത് മീഡിയം സ്പീഡിൽ ഓൺ ചെയ്തു.
പിന്നീടുള്ള ആ അരമണിക്കൂർ നടത്തം ഗൗരിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തീർത്തും ദുഷ്കരവും എന്നാൽ ഉന്മത്തവുമായ ഒന്നായിരുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ ആ വനപാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും ആ യന്ത്രം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഞരമ്പുകളെ വന്യമായി തഴുകി. മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ ഇടുപ്പ് ആടുന്നതിനനുസരിച്ച് വൈബ്രേറ്റർ അവളുടെ സെൻസിറ്റീവ് ആയ ഭാഗങ്ങളിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
”ആഹ്… അച്ചായാ… മെല്ലെ…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ കാൽ തെന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ബാലൻസ് തെറ്റുമ്പോഴും അവൾ അച്ചായന്റെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിക്കും. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ ശിൽക്കാരം പുറത്തു വരും.