Posted by ഈ മരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ നീ പിടയുമ്പോ എന്റെ ഈ വേദന നീയും അനുഭവിക്കണം.
നിന്റെ ഓരോ അണുവിലും എന്റെ പൗരുഷം ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ നീ കരയണം… വഞ്ചകി! കാമക്കൂത്തിച്ചി!”
അയാൾ ജനൽവിരിപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
റോഡിലൂടെ പോകുന്ന ഓരോ വാഹനത്തിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റും അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു.
അതിൽ നാതാഷാ യുടെ കാർ അയാൾ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു….
ദേഷ്യം സഹിക്കാനാവാതെ അയാൾ ലിവിങ് റൂമിലെ ഷെൽഫിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവർ രണ്ടുപേരും ഒപ്പം ഉള്ള ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം തറയിലിട്ട് അടിച്ചു തകർത്തു.
മാത്യു: “വാടീ… എവിടെയാടീ നീ? നിന്റെ ആ കപട മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി ഞാൻ ഇന്ന് ഉരിയുന്നത് വരെ എനിക്ക് ഉറക്കമില്ല.
നീ എന്റെ പൗരുഷം അറിഞ്ഞു തന്നെ തീരണം. എന്നിട്ട് ഈ പടിയിറങ്ങണം. നീ അശുദ്ധയാക്കിയ ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് ഇനി സ്ഥാനമില്ല!”
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് കത്തുകയായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ അയാൾ ഒരു ഹിംസ്രജന്തുവിനെപ്പോലെ പതുങ്ങിയിരുന്നു.
നതാഷയുടെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് വരുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി അയാൾ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.
ഇന്ന് രാത്രി ആ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രണയമല്ല, പകയും വന്യതയമാണ് പടരാൻ പോകുന്നത്.
(തുടരും.)