Posted by നതാഷ: (ശ്വാസം കിട്ടാതെ) “ആഹ്… സാം… ഇതെന്താ?
നീ ഇതെന്തിനാ എന്റെ കണ്ണ് കെട്ടുന്നത്?”
സാം: (അമ്പരപ്പോടെ) “നതാഷാ… നീ… നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഈ വസ്ത്രം നിനക്ക് വേണ്ടിയുണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
നതാഷ നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി. സാം അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു.
സാം: (അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു)
“ഈ കണ്ണുകളിലെ കെട്ട് അഴിക്കരുത് നതാഷാ…
ചില സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ കാഴ്ചകളേക്കാൾ ഉപരി ഇരുളാണ് നല്ലത്.
കാഴ്ചകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് സ്പർശനങ്ങൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്.”
സാം അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു കവിയുടെ വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
സാം: “ഇരുട്ടിൽ നീ എന്റെ സ്പർശനങ്ങൾ മാത്രം അറിയുക.
ലോകം മുഴുവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഈ മലഞ്ചെരുവിൽ നീ എന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരയ്ക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമായി മാറും.
കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്റെ ഓരോ കോശവും കൂടുതൽ ഉണരും.”
സാം അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ബെഡ്റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി പതുക്കെ നടന്നു.
കണ്ണുകൾ കെട്ടിയതിനാൽ നതാഷ ഓരോ ചുവടും പതറിക്കൊണ്ടാണ് വെച്ചത്.
സാം അവളെ ബെഡിൽ മെല്ലെ ഇരുത്തി.
ആ വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ കണ്ണുകൾ കെട്ടി പതറി നിൽക്കുന്ന നതാഷയെ കണ്ടപ്പോൾ സാമിന്റെ ഉള്ളിലെ വേട്ടക്കാരൻ ഒന്നുകൂടി ഉണർന്നു.
അയാൾ ഒരു കവിയെപ്പോലെ അവളെ വർണ്ണിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സാം: “ദൈവമേ… നതാഷാ… നീയിപ്പോൾ ഒരു വെള്ള മാലാഖയെപ്പോലെയുണ്ട്.
ആ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ നിന്റെ കൊഴുത്ത മുലകൾ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലുമാകാതെ ആ ബ്ലൗസ് പൊട്ടിച്ചു പുറത്തു വരാൻ വെമ്പുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.