Posted by നബീസ പരമാവധി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വെല്യുമ്മാ ഇല്ലാതെ താൻ ജോലിയ്ക്ക് പോകില്ലാ എന്ന ആസിഫിന്റെ വാശി ജയിച്ചു.
തറവാട് തൽക്കാലം വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്ത് അവർ പുതിയ നഗരത്തിൽ എത്തി.
ഒരു സാധാരണ കുടുംബമായി, ഭാര്യയും, ഭർത്താവും, കുഞ്ഞും, അമ്മായിയമ്മയും ആയി, ആ നഗരത്തിലെ തിരക്കിൽ അലിയാൻ അവർക്ക് യാതൊരു തടസ്സവും ഉണ്ടായില്ല.
ആരും അവരുടെ ചരിത്രം ചികഞ്ഞില്ല.
ആസിഫിന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ കരുതിയത് നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ അവന്റെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞെന്നാണ്. അവൻ അതു നിഷേധിയ്ക്കാനും പോയില്ല. കുറച്ച് പ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിലും തങ്ങൾ നന്നേ ചെറുപ്പത്തിലേ സ്നേഹിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണെന്നും പെട്ടെന്നാണ് വിവാഹിതരാകേണ്ടിവന്നതെന്നും, കൂടെയുള്ളത് ഭാര്യയുടെ ഉമ്മയാണെന്നും ഉള്ള അവന്റെ അതിസാധാരണമായ വിവരണത്തിൽ അവരുടെ കുടുംബം തിളങ്ങി.
***
“ഇക്കാ.”
“എന്താ മുത്തേ?”
“ആരിഫാന് മൂന്ന് വയസ്സായി. മോന് എന്നെ ഒന്നൂടെ വയറ്റിലൊണ്ടാക്കണോന്ന്.”
“അതെന്താണ് ഇപ്പോ ഒരു പൂതി??”
“അവന് ഇനീം എന്റെ മുലപ്പാൽ കുടിയ്ക്കണോന്ന്. ഇപ്പോ പാല് വറ്റി.”
“ഞാൻ അടുത്ത മാസം വരണൊണ്ട് മുത്തേ. അപ്പോളേയ്ക്ക് ആയിക്കോ.”
***
“ഉമ്മാ… ഇക്കാ അടുത്ത മാസം വരണൊണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും ആസിഫിന് ഒരു കുട്ടികൂടെ വേണോന്ന്. ഇക്കാ സമ്മതിച്ച്.”
“ആയിക്കോ മോളെ… ആരിഫാ എന്റൂടെ കെടന്നോളും. നിങ്ങള് നോക്ക്.”
***
അഷറഫ് കുടുംബത്തെ കാണാൻ ആ നഗരത്തിൽ എത്തി.
ആസിഫ് സന്തോഷത്തോടെ ഉപ്പാനെ സ്വീകരിച്ചു.
അന്നു രാത്രി മുതൽ അഷറഫ് തിരികെ പോകുന്നതുവരെ ആരിഫ വെല്യുമ്മാടേം ആസിഫിന്റേം അടുത്തായിരുന്നു.