“വേണ്ട ചേച്ചി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിക്കിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കഴിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ.”
“നീ എന്തിനാ അവളോട് ചായ ചോദിക്കാൻ നിൽക്കുന്നത്? അവൾക്ക് അത് ഉണ്ടാക്കിത്തരാൻ സമയമില്ലല്ലോ,” ചേട്ടൻ പതുക്കെ ഒന്ന് പിറുപിറുത്തു.
പല്ലവി ചേച്ചി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ചേട്ടനെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. “എനിക്ക് സമയമില്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, നിങ്ങളുടെ ഈ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ കേൾക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണ്. എബി വന്നപ്പോൾ പോലും എന്നെ ഒന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തണം അല്ലേ?”
“ഞാൻ സത്യമല്ലേ പറഞ്ഞത്? ഒരു ദിവസം പോലും സമാധാനമായി ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.” ലൂക്കാച്ചന്റെ സ്വരവും അല്പം ഉയർന്നു.
ഞാൻ ഒന്ന് പരുങ്ങി. ഇവർ തമ്മിൽ എന്തോ വലിയ വഴക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ട്. സാധാരണ ലൂക്കാച്ചൻ ചേച്ചിയെ ജീവനാണ്, ചേച്ചിക്കും തിരിച്ചങ്ങനെ തന്നെ. നദി അപ്പോഴും നിഷ്കളങ്കമായി എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന വാച്ചിൽ നോക്കി കളിക്കുകയായിരുന്നു.
“ചേട്ടാ… വിട്ടേക്ക്. വെക്കേഷൻ ആഘോഷിക്കാൻ വന്നതല്ലേ,” ഞാൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.
“വെക്കേഷനോ? നിന്റെ ചേച്ചിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ താല്പര്യമില്ല എബി. നാളെത്തന്നെ തിരിച്ചു പോകണം എന്നാണ് പറയുന്നത്,” ചേട്ടൻ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
പല്ലവി ചേച്ചി ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചേച്ചി ഒരു ഗ്ലാസ് നാരങ്ങാവെള്ളവുമായി വന്നു.
“നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട എബി. നിനക്ക് പഠനം തുടങ്ങണ്ടേ? കോളേജിൽ പോകാൻ എല്ലാം റെഡിയായോ?” ചേച്ചി ആ വിഷയം മാറ്റാൻ നോക്കി.